superhero

Vaak kom ik kinderen, jongeren en allerlei mensen tegen zoekend naar de kaders van de norm zodat ze zich daar tussen kunnen bewegen. Meteorologisch wordt de norm vastgesteld over 30 gemeten jaren. Is dit ook het geval bij maatschappelijke normen? Ik hoop het niet, 30 jaar klinkt zó lang!

Dat we steeds meer jonge mensen tegen komen die een label hebben wat iets zou zeggen over hoe ze in elkaar zitten is inmiddels wel duidelijk. Basisscholen zitten er al vol mee, kinderen met ADHD, een vorm van ASS of dyslectie. Dat er een groeiende weerstand is naar deze zogenoemde overdiagnosticering is ook zichtbaar. Wat mij blijft verbazen is de manier waarop dan nog vaak terug gepakt wordt naar het verleden. Voorbeelden als: “Vroeger speelde kinderen nog buiten”.
“Vroeger had je ook drukke kinderen in de klas en losten we dat anders op.”
“Vroeger hadden ouders de tijd en ruimte om hun kinderen op te voeden.”

Lieve mensen we leven niet in het “vroeger”.
Tijden veranderen, alles verandert en normen dus ook.

Mijn verbazing gaat vooral over de visie op emoties, het mede daar uit voortkomende gedrag en de zoektocht die als moeilijk gezien worden.

Wat geven wij hun eigenlijk mee door ze buiten de norm te plaatsen?
Ik vind het soms nog lastig het zo te zien maar misschien is het wel een cadeautje.

Een grote groep 30/40ers start een zoektocht naar zingeving nadat ze een leven hebben gevormd naar de norm. De vraag stellend; “Is dit het nu?” Zichzelf losmakend van dat wat ze dachten dat ze moesten zijn en overgeven aan wat ze gevoelsmatig verlangen.

Veel jongeren zijn al vroeg zoekende naar wie ze zijn, wie ze willen zijn en hoe ze trouw kunnen blijven aan zichzelf/hun hart zoals je wil. En hoe dat te doen in verbinding met de wereld om hun heen.


Ja, dit brengt struggles met zich mee. En ik zie ook hoe hier een hulp vraag kan ontstaan in een jong leven. Maar is dit echt een probleem?
Of leren we aan een jonge generatie dat hulp vragen goed is… Leren we dat de verbinding met belangrijke andere van onschatbare waarde is maar de verbinding met jezelf en acceptatie van jezelf niet achter kan blijven?

Hoe mooi is het eigenlijk als we zien dat de jeugd dit proces zoveel eerder aangaat?

Hoe sneller jonge mensen door hebben niet binnen die zo genoemde norm te passen maar zichzelf wel te accepteren hoe sneller de norm vervaagt. Het is ten slotte een generatie die binnen afzienbare tijd het stokje gaat overnemen. De generatie die op hun beurt innovatie gaat brengen, de generatie die vast iets anders bedenkt als “out of the box” denken. Want ook die onzichtbare box hebben we toch zelf bedacht?

 

als de norm niet past

Meer over mijn visie op de verschillende routes in levensfases belicht ik o.a. aan de hand van de symboliek van verschillende labyrinten in coachingsgesprekken.